شعر نيمه تمام....   

خرد و خراب و خسته ، جواني خود را پشت سر نهاده ام

            با عصاي پيران و

                            وحشت از فردا و

                                        نفرت از دورويان

كنون در نيم شبان عمر خويشتنم

آنجا كه ستاره اي ، نگاه مشتاق مرا انتظار مي كشد ....

در نيم شبان عمر خويشتنم ، سخني بگو با من - زود آشناي دير يافته ! -

تا آن ستاره اگر توئي

             سپيده دمان را من

                        به دوري و ديري

                                         نفرين ميكنم .

   با تو

         آفتاب

 در واپسين لحظات روز يگانه

           به ابديت

               لبخند مي زند

با تو يك علف

           و جنگل ها همه

                      با تو يك گام و

                               راهي به ابديت

اي آفريده دستان واپسين !

با تو سكوت و هزاران فرياد

دستان من از نگاه تو سرشار است .

    چراغ رهگذري

              شب تنبل را

از خواب غليظ سياه اش بيدار مي كند

   و باران

جويبار خشكيده را

           در چمن سبز

                  سفر مي دهد ......

مارال

   من مرده و خاموش   

شب است و ماه ميرقصد ، ستاره نقره مي افشاند ، نسيم عطر شقايق ز لبهاي زنبق بوسه مي گيرد ،

ولي من مرده و خاموش ،

نه مي گريم ، نه مي خندم

خداوندا

اگر روزي تو از عرشت به زير آئي ، لباس فقر پوشي ،

غرورت را براي لقمه ناني ، به زير پاي نامردان بريزي ،

زمين و آسمان را كفر گوئي .

و شب آزرده و خسته ، تهي دست و دهان بسته

به سوي خانه باز آئي

و در يك ظهر گرما خيز تابستان

كنار ساحل ديوار ، تن خود را بدست خواب بسپاري

لبان تشنه را بر كاسه مسين قير اندود بگذاري و قدري آب بيشامي

و آنطرفتر ، روبرو ،كاخهاي مرمرين را بنگري

زمين و آسمان را كفر گوئي

خداوندا ، اگر روزي بشر گردي

ز حال ما خبر گردي

پشيمان ميشوي از كرده خلقت

از اين بودن ... از اين زيستن

زمين و آسمان را کفر گوئی  ، نمي گوئي ....؟؟؟

 

 

مارال