سکوت   

گفتم كه سكوت ... ! از چه رو لالي و كور ؟
 فرياد بكش ،‌كه زندگي رفت به گور
 گفتا كه خموش ! تا كه زنداني زور
 بهتر شنود ، نداي تاريخ ز دور
 بستم ز سخن لب ، و فرا دادم گوش
 ديدم كه ز بيكران ،‌دردي خاموش
 فرياد زمان ،‌رميده در قلب سروش
كاي ژنده بتن ،‌ مردن كاشانه به دوش
 بس بود هر آنچه زور بي مسلك پست
 در دامن اين تيره شب مرده پرست
 با فقر سياه.... طفل سرمايه ي مست
 قلب نفس بيكستان ، كشت ... شكست
 دل زنده كنيد تا بميرد ناكام
 اين نظم سياه و ... فقر در ظلمت شام
 برسر نكشد ، خزيده از بام به بام
 خون دل پا برهنگان ، جام به جام
نابود كنيد . يأس را در دل خويش
 كاين ظلمت دردگستر ، زار پريش
 محكوم به مرگ جاوداني است ... بلي
شب خاك بسر زند ، چو روز آيد پيش

 

مارال