این دشت های دلپذیر   

سهراب سپهری

اول تابستان بود . تابستان 58 ، که درد آمد . اول خفیف بود – یک جور بی حسی از پاها اما کم کم طاقتش را طاق کرد .

چند آزمایش داد و دکترها تومور را توی مهره پشتش پیدا کردند . سرطان داشت . به خودش چیزی نگفتند ، به مادر و دیگران هم ، فقط خواهر کوچکش میدانست . همان که ویولن سلش سکوت خانه را به هم میزد .

او را در صحن امامزاده سلطان علی در دشت اردهال دفن کردند .

همیشه می گفت : ایران مادرهای خوب دارد ، غذاهای خوشمزه ، روشنفکران بد و دشت های دلپذیر .

اول اردیبهشت سالروز درگذشت سهراب سپهری ، شاعری که شعرهایش آرامش را به انسان هدیه میکند .

آری ، تا شقایق هست ، زندگی باید کرد ...

روحش شاد و یادش گرامی

پی نوشت :

وب سایت رسمی سهراب سپهری

مارال