یزرگترین دارایی های زندگی ..   

امروز 25 اسفند ماهه و قراره که من  آخرین دوره شیمی درمانی رو انجام بدم . همیشه استرس خاصی قب از شمی درمانی دارم و اینبار گویا بیشتر از همیشه ..و چون میدونم تا 7-8 روز بعد حال و روز درستی نخواهم داشت خواستم برای اخرین بار در سال 92 حرفای دلمو بنویسم و از همه دوستای خوبم بخاطر اینکه با من همراه بودن تشکر کنم .. و یادی کنم از دوستای عزیزی که دیگه بین ما نیستند مرحوم پرویز ستوده شایق ... روحش شاد ویادش گرامی

به گمانم بزرگترین دارایی زندگی آدمیزاد ، همین دوست های دیده و نادیده ، دوست های مجازی و دوست های واقعی هستند ...

همین دوست هایی که برایت پیغام میگذارند ...که اعلام میکنند حواسشان به تو هست ...

همین دوست ها که با دو سه خط پیغام نشان میدهند چقدر دلشان پی تو ، دل تو و درد توست ...

که چقدر خوب تورا می خوانند ...

همین دوست ها که پیگیرند ...که نباشی دلگیرند ...

همین دوست ها که دلتنگت می شوند و بی مقدمه برایت می نویسند ...

وقت هایی دو سه خط شعر می فرستند .. که بدانی خودت ... وجودت ...خوب بودن حال و احوالت برای کسی مهم است ...

آدمیزاد چه دلخوش می شود گاهی ، با همین دو سه خط نوشته .. دو سه خط پیغام ، از دوستی آن سر دنیا ...

حس شیرینی ست که بدانی بودنت یرای کسی اهمیت دارد ، نبودنت کسی را غمگین میکند ...

وقت هایی هست که می فهمی حتی اگر دلت پردرد است ، باید بخندی و شاد باشی ، تا دوستت را ، جان دلت را ، غمگین نکنی ...

خواستم بگویم که چقدر این دارایی های زندگیم ، این دوستان دیده و نادیده ، برایم پر ارزشند...

که چقدر خوب است دارمشان ...

سال نو بر همگی مبارک ...

در پناه یزدان پاک ... شاد زیوید و تندرست

مارال