تقديم به دوستدارن فريدون مشيری   

ET عزيز كه دورا دور از نوشته هاي علي آقا ميشناسمت ، اولا از اينكه وبلگمو خوندي ممنون . دوما انسان گاهي اوقات بنا به دلايلي دلش ميگيره . ميدونم كه ميدوني چي ميگم . بازم ممنون .

اشكي در گذركاه تاريخ

 

  از همان روزي كه دست حضرت قابيل

  گشت آلوده به خون حضرت هابيل ،

  از همان روزي كه فرزندان " آدم "

  زهر تلخ دشمني در خونشان جوشيد ؛

               آدميت مرد !

              گر چه آدم زنده بود .

  از همان روزي كه يوسف را برادرها به چاه انداختند

  از همان روزي كه با شلاق و خون ديوار چين را ساختند

                         آدميت مرده بود .

  بعد دنيا هي پر از آدم شد و اين آسياب

                  گشت و گشت ،

       قرنها از مرگ آدم هم گذشت .

               اي دريغ ،

           آدميت بر نگشت !

  قرن ما روزگار مرگ انسانيت است

           سينه دنيا ز خوبي ها تهي است

  صحبت از آزادگي ، پاكي ، مروت ، ابلهي است !

             صحبت از موسي و عيسي و محمد نابجاست

                     قرن " موسي چمبه " هاست !

                     روزگار مرگ انسانيت است :

    من كه از پژمردن يك شاخه گل ،

  از نگاه ساگت يك كودك بيمار ،

              از فغان يك قناري در قفس ،

  از غم يك مرد در زنجير - حتي قاتلي بر دار -

      اشگ در چشمان و بغضم در گلوست

  وندرين ايام ، زهرم در پياله ، زهر مارم در سبوست ،

              مرگ او را از كجا باور كنم ؟

            صحبت از پژمردن يك برگ نيست .

  واي ! جنگل را بيابان مي كنند .

  دست خون آلود را در پيش چشم خلق پنهان مي كنند

   هيچ حيواني به حيواني نمي دارد روا

  آنچه اين نامردمان با جان انسان مي كنند !

            صحبت از پژمردن يك برگ نيست

  فرض كن : مرگ قناري در قفس هم مرگ نيست

  فرض كن : يك شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

  فرض كن : جنگل بيابان بود از روز نخست  

        در كويري سوت و كور ،

               در ميان مردمي با اين مصيبت ها صبور ،

   صحبت از مرگ محبت ، مرگ عشق ،

                     گفتگو از مرگ انسانيت است !

 

مارال